Czwartek, 01.10.2020 r. Imieniny: Danuty i Remigiusza
Doświadczenie uczy nas, że dzięki długiemu błądzeniu odkrywamy krótszą drogę.

Thomas Hardy
Polska zawsze blisko
Wró?Strona g?ówna Drukuj

"Ostatni tatuś" w Teatrze Lalka

Zbigniew Kowalewski 2011-11-06
tatus5_100.jpgJeśli chcecie Państwo przeżyć beztroski czas w miłej atmosferze, idźcie państwo ze swoimi dziećmi do lunaparku. Ale gdy poczujecie potrzebę udzielenia im poważnej porady, albo zapragniecie rozmowy o dorosłym życiu ze swoimi pociechami polecam dla nich mądry spektakl wystawiany w warszawskim Teatrze Bajka. Sztuka jest odzwierciedleniem rzeczywistości. Bezpośrednio albo też metaforycznie przedstawia problemy współczesnego człowieka z wyrazistością lustrzanego odbicia. W tym zwierciadle odbija się ludzka natura, jej biologiczne konsekwencje i integralnie związane z nimi emocje. Michał Walczak w sztuce: „Ostatni tatuś” przedstawia znikającego nagle ojca rodziny, który w mozole pracuje na utrzymanie domu, żony i swojego potomstwa. Tekst jest pretekstem do poważnej dyskusji o dręczących nas problemach związanych ze zmianą poglądów na rolę rodziny w nieustannie zmieniającym się świecie ludzkich wartości i ideologii. Ta mądra sztuka, to metafora beznadziejnej sytuacji, cywilizacyjnej pułapki, w jakiej z własnej woli się znaleźliśmy. Opowiada o nas i naszych bliźnich, którzy pracują bez wytchnienia, w pośpiechu kochają się płodząc dzieci i nie mają czasu na osobistą refleksję o własnym życiu. Niedojrzali rodzice stają się bezradni, jak dzieci w obliczu problemu wychowania swoich następców. O tym jest właśnie ta metaforyczna historia Michała Walczaka.

tatus2.jpg

Po ulicach straszliwie ponurego miasta w nocy błąka się zasmucona dziewczynka. Powód jej zmartwienia jest prosty, ale rozwiązanie już nie takie oczywiste. Córeczka szuka swojego tatusia. Towarzyszą jej w tej wędrówce pluszowy miś i lalka Barbie. W trakcie intensywnych poszukiwań dziecko dowiaduje się prawdy. Otóż, wielkie, okropne czarne ptaszysko porwało jej ukochanego ojca do bladej czarownicy. Uwięziła on wszystkich tatusiów w swoim szklanym pałacu. Dalekim echem odzywają się tu wątki „Królowej śniegu” z baśni Hansa Andersena. Ten smutny Mistrz gatunku pozostawił po sobie galerię dziecięcych postaci będących ucieleśnieniem ludzkiego nieszczęścia na ogół spotykającego najbardziej wrażliwe i bezbronne na świecie istoty.

tatus3.jpg

Współczesna opowieść Walczaka odnosi się nie tylko do tego arcydzieła literatury dziecięcej czerpiąc zarówno z odległej klasyki, jak też z pop – kulturowego dorobku autorów publikujących w sieci Internet. Ta mozaikowa metoda montażu skojarzeń przynosi zdumiewająco dobre efekty. Scena teatru Lalka wypełnia się symbolicznymi postaciami z dobrze znanego dzieciom świata zabawek. Przytulany przed snem miś i lalka Barbie odzwierciedlają archetypy dziecięcych tęsknot i potrzeby bezpieczeństwa. Tymczasem spragniona rodzicielskiej opieki dziewczynka musi odzyskać dla siebie najdroższą osobę, która na przemian z matką, utulała kiedyś ją do snu.

tatus4.jpg

Nie tylko ona utraciła tak bliską istotę, bo jest to dzisiaj problem wielu rozbitych przez zły los, polskich rodzin. Dlatego jest to sztuka istotna nie tylko dla milusińskich, ale wyniosą z niej też coś opiekunowie, którzy przyprowadzili dziecko na spektakl. Na tym okrutnym świecie, gdzie dorośli stają się słabi i bezbronni jak dzieci, one siłą rzeczy wyręczają bezradnych dorosłych w ich powinnościach. Jedynym dorosłym, który może pomóc dziecku jest przypominający postać rozbójniczki z „Królowej śniegu”, chuligan Krwawy Zenek. On rzeczywiście współczuje dziewczynce i stara się ją wesprzeć. Przezwyciężając własny strach, to słabe dziecko jest gotowe na wszystko, aby w końcu osiągnąć cel i uratować ojca. Bohaterska dziewczynka przypomina wybrańca z „Matrixa” pokonującego wszelkie przeszkody, a czerpiącego swoją niespożytą siłę z wiary w głęboki sens spełnianej właśnie misji. Michał Walczak wraz z inscenizatorem tej bardzo poważnej w moralnej wymowie sztuki, nie epatują tym razem widza formalnymi fajerwerkami. Proponują tę opowieść dzieciom ku pamięci, a dorosłym ku rozwadze. Niczym kochająca Gerda poszukująca Brata w pałacu Królowej Śniegu, córka ocali wreszcie swojego ojca. U Andersena siostrzana łza roztapia tkwiące w sercu Kaja kryształki lodu. W „Ostatnim tatusiu” Michał Walczak pokazuje na scenie osobę do tego stopnia zdesperowaną, że gotowa jest wszystko poświęcić aby walczyć o swoją rodzinę. W jego sztuce to nie dorośli decydują o trwałości tej podstawowej komórki społecznej, a ktoś, kto powinien być przedmiotem ich największej troski. Znamy z innych przedstawień i filmów przedwczesne wcielenia tzw. „starych – malutkich”. Dla wielu z nas może wydawać się to imponujące, że ktoś tak młody jest już tak życiowo doświadczony i zaradny. Udające dorosłego, nawet najbardziej wyrośnięte dziecko nie jest jednak w pełni dojrzałym psychicznie człowiekiem. Z drugiej strony jego biologiczni rodzice nie zawsze dorośli do swej roli. Tę koszmarną sytuację ilustruje dramatyczna wizja Domu Rodzica. Biedna bohaterka sztuki spotyka rówieśnika, który jest milionerem. Ten zaradny kolega zaadoptował sobie nowych rodziców z Domu Rodzica. Ujawnia to iluzję możliwości kupowania sobie ludzkich uczuć, czyli czegoś, co naprawdę na tym świecie nie ma ceny. Chłopiec nadaremnie usiłuje rozwiązać swoje problemy za pomocą pieniędzy. Dziewczynka również ponosi porażkę próbując znaleźć odpowiedź u mieszkającego w najmądrzejszej książce, filozofa.

tatus5.jpg

Niestety, przesiąknięty zużytymi frazesami starzec ma dla niej tylko kilka dyżurnych cytatów i sloganów. Przedstawienie jest bajką w konwencji przystępnej dla młodego widza przypowieści. Ale każda sceniczna metafora i najbardziej fantastyczna sytuacja teatralna znajduje swoje realne odniesienie we współczesnej polskiej rzeczywistości. Łatwo rozpoznajemy, jakże niedoskonałe, ludzkie charaktery i ułomnych bohaterów sztuki. W prawdziwym życiu także istnieją tacy ludzie. Zdziecinniały mędrzec sprawia wrażenie, jakby sam nie rozumiał wypowiadanych przez siebie słów. Proste pytania dziewczynki obnażają tylko jego umysłową bezsilność i duchową pustkę. W napisanych przez ludzi księgach nie znajdzie się właściwej odpowiedzi na dręczące nas niepokoje. Trzeba odwołać się do doświadczenia dorosłych… tylko, że oni są wiecznie zapracowani i nieobecni. Nie ma ich kiedy są najbardziej potrzebni swoim dzieciom. Na szczęście są przy nich podczas oglądania przedstawienia w teatrze Lalka. Jeśli dotrze do nich moralny niepokój autora, można mieć nadzieję, że w domu przemyślą treść i epizody „Ostatniego tatusia”. Dzięki temu unikniemy koszmarnej ideologii rodziny kosmicznej na miarę naszych czasów i powrócimy do klasycznego modelu, jaki pamiętamy z własnego dzieciństwa. Nie wszystko musi rozwijać się na prawach rewolucji. Jeśli miłość i harmonia w sposób naturalny będą ewoluować ku harmonii, nic nam nie zagraża. Warto pójść do Teatru Bajka aby z dzieckiem obejrzeć tę metaforyczną przypowieść o głębokich relacjach pomiędzy nami, dorosłymi ojcami a delikatnymi, kruchymi istotami, które gotowe są do największych ofiar, aby zatrzymać nas przy sobie. Oboje rodzice są ważni, matka przede wszystkim, ale tatuś jest tą osobą, która jest dziecku potrzebna do uzyskania pełnej harmonii duchowej i poczucia bezpieczeństwa. Przedstawienie Teatru Lalka otworzyło wielki temat dyskusji, która powinna się toczyć po opuszczeniu widowni w realnej przestrzeni zajmowanej przez nasze rodziny.
Wróć
Góra Facebook
Drukuj

TWOIM ZDANIEM

Taka Warszawa w obiektywie J. Urbaniaka

a_to_polska_wlasnie.png
taka-warszawa-3.jpgtaka-warszawa-9.jpga-p-3-97.jpg

Album Jacka Frankowskiego

album_frankowskiego.png
pociagiem_nad_morze_kacik.jpg

... nie tylko od święta

569919bf7f9df39147c695e68d915148.jpg

Giżycki Fotoplastykon

fotoplastykon3_330.png
  0225809057_330.jpg

Rogale marcińskie

rogale_marcinskie_szpar  
Rogal świętomarciński - rogal z nadzieniem z białego maku tradycyjnie przygotowywany w

www.Giżycko-Lötzen.pl

gizycko_lotzen330.jpg

Pokochaj Lubuskie

lubuskie_330_m.jpg

Flagi i

baner_manufakturaflag.pl_330.png

A TO POLSKA WŁAŚNIE...(2)

obiektywem_lapinski_win2.jpga1046208.jpg

Efekt Φ

laterna_nowa.jpg
03kamera_100.jpgNowa wystawa w Muzeum Historii Fotografii  4 grudnia 2013 – 30 marca...
Redakcja - Kontakt - Napisali o nas - Nasze bannery
Copyright © 2002-2020 Wydawnictwo Internetowe Album PolskiWydawnictwo Internetowe ONPowered by Powered by DV
Wszystkie prawa zastrzeżone.