Pierwszym warunkiem szczęścia jest rozsądek.

Sofokles
Polska zawsze blisko
Sobota, 25.03.2017 r.
Imieniny: Marii i Wieńczysłąwa

Polska na skróty


Wró?Strona g?ówna Drukuj

Sam przeciw czołgom

Mateusz Biskup (biszop) 2013-12-08
karaszewski_100.jpgOkolice Moszczenicy niedaleko Piotrkowa Trybunalskiego, 5 września 1939 roku, godzina 14:30. Głuchy odgłos czołgowych silników potężniał z każdą sekundą wprawiając ziemię w coraz wyraźniejsze drżenie. Ze ścian naprędce wykopanego, podłużnego stanowiska ogniowego zaczęły odrywać się grudki ziemi. Plutonowy Stefan Karaszewski otarł czoło zabandażowaną ręką i jeszcze mocniej przywarł do ziemi ściskając w dłoni karabin Mausera.

Czołg jest tuż, tuż. Już słychać wyraźnie chrzęst gąsienic. No gdzie te cholerne miny??? Eksplozja!
Nareszcie! Plutonowy ostrożnie wychylił się z okopu. Kilkanaście metrów od jego kryjówki stał zasnuty czarnym dymem czołg PzKpfw II. Mina spełniła swoje zadanie – z każdą chwilą dym był coraz gęstszy, pojawiły się języki ognia.

Górna klapa czołgu odskoczyła z głośnym szczęknięciem i na pancerz wyskoczyła sylwetka w czarnym kombinezonie. Niemiecki pancerniak sięgnął ręką do wnętrza pojazdu i pomógł koledze wydostać się na zewnątrz.

Plutonowy Karaszewski zerwał się na równe nogi i przytknął karabin do oka. Strzał, przeładowanie, drugi strzał i dwa ciała stoczyły się po pancerzu na ziemię. Trzeci członek załogi nie wyszedł z czołgu. Może wolał śmierć w płomieniach od nieuchronnej kuli. A może po prostu już nie żył.

Stefan Karaszewski urodził się w kwietniu 1915 roku w Harbinie w Chinach, gdzie jego ojciec Stanisław – były żołnierz carskiej armii pracował przy linii kolejowej łączącej Syberię z Władywostokiem.

Wykorzystując słabość południowo-wschodniego sąsiada władze rosyjskie pod koniec XIX wieku wymusiły na Chinach zgodę na przeprowadzenie linii kolejowej przebiegającej przez chińskie terytorium, znacznie skracając w ten sposób jej długość.
W mieście przebywało wówczas kilkanaście tysięcy Polaków – głównie zatrudnionych przy budowie i utrzymaniu wspomnianej linii. Istniały polskie organizacje społeczne, ukazywały się polskie gazety, istniały kluby sportowe i inne stowarzyszenia. Ba, w 1915 roku powstało nawet polskie gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza (istniało do 1949 roku).
Kiedy Polska odzyskała niepodległość Stefan wraz z rodzicami oraz przybraną siostrą Zosią (Stanisław i Anna Karaszewscy adoptowali w Harbinie osieroconą polską dziewczynkę) przyjechali do Tomaszowa Mazowieckiego – miasta, z którego Stanisław pochodził.
Niedługo po powrocie do Polski ojciec ciężko zachorował i rodzina popadła w biedę. By ratować rodzinny budżet zaraz po ukończeniu szkoły Stefan rozpoczął pracę w fabryce włókienniczej. Od dziecka interesował się wojskiem. Wstąpił do Związku Strzeleckiego „Strzelec” i odbył szereg kursów i szkoleń. W tym samym czasie ożenił się i kilka miesięcy później przyszła na świat jego córka Alicja.
Po powołaniu do wojska trafił do 85 Pułku Strzelców Wileńskich, do kompanii karabinów maszynowych. Jego służba miała się skończyć 10 września 1939 roku. Miał już nawet wykupiony bilet z Wilna do Tomaszowa Mazowieckiego.

karaszewski_420.jpg

Plutonowy Stefan Karaszewski

Pod koniec sierpnia 85 Pułk Strzelców Wileńskich został włączony w skład 19 Dywizji Piechoty, a ta z kolei stała się częścią odwodowej Armii „Prusy” generała Stefana Dęba-Biernackiego. Żołnierzy przewieziono koleją z Wilna do Łowicza, a stamtąd na piechotę przeszli w okolice Piotrkowa Trybunalskiego. Pułk zajął pozycje między Moszczenicą, a Piotrkowem, osłaniając fragment linii kolejowej (Kolej Warszawsko-Wiedeńska) o ogromnym znaczeniu strategicznym. Spodziewając się uderzenia od zachodu Polacy zaminowali pola i drogi.

4 września Niemcy pod Piotrkowem przerwali front. Około południa następnego dnia od strony szosy łączącej Piotrków z Łodzią usłyszano huk czołgowych silników. Do polskich pozycji zbliżało się kilkadziesiąt czołgów z 1 Dywizji Pancernej XVI Korpusu 10 Armii generała Waltera von Reichenau. Wobec groźby okrążenia dowódca wileńskiego pułku podpułkownik Jan Kruk-Śmigla podjął decyzję o wycofaniu się. Żołnierze posłuchali go. Wszyscy z wyjątkiem jednego.

Chcąc umożliwić bezpieczne wycofanie się towarzyszy plutonowy Stefan Karaszewski zajął stanowisko ogniowe położone na łące kilkadziesiąt metrów od toru kolejowego, na północ od wsi Kosów. Miało ono formę podłużnego wykopu i uzbrojone było w ciężki karabin maszynowy wz. 30 oraz sporą liczbę granatów w żelaznej skrzynce. Plutonowy Karaszewski dodatkowo wziął ze sobą kilka Mauserów.

Teren przed stanowiskiem nieco się unosi. Niemcy nacierający za zachodu nie widzą gniazda karabinu maszynowego, ani ukrytego w nim polskiego żołnierza. Zobaczą go dopiero w ostatniej chwili, kiedy już będzie za późno. Poza tym – nie wiedzą, że są na polu minowym. Ogółem nadjeżdża około sześćdziesięciu czołgów.

Przyczajony w okopie plutonowy Stefan Karaszewski wsłuchuje się w coraz głośniejszy ryk czołgowych silników i czeka, aż któryś z pojazdów wyleci na minie. W ciągu kilku ostatnich dni wraz z kolegami rozmieścili ich około tysiąca.

Bliska eksplozja uderza w uszy. Plutonowy zrywa się na nogi i z Mausera likwiduje dwóch członków załogi ewakuujących się z płonącego czołgu. Zza niewielkiego pagórka wychylają się sylwetki dalszych maszyn. Stefan rzuca Mausera, i doskakuje do ciężkiego karabinu maszynowego.

Kolejna eksplozja zatrzymuje nacierający czołg. Załoga ucieka przez włazy, po pancerzu bębnią pociski z polskiego CKM-u. Trzy ciała upadają w trawę koło czołgu. Nie przerywając serii Karaszewski przenosi ogień na nadjeżdżający motocykl z przyczepą. Jego załoga ginie. Nadjeżdżają kolejne czołgi. Jakimś cudem udaje im się uniknąć min. Kiedy są w odległości kilkunastu metrów od polskiego stanowiska Karaszewski chwyta granaty, wyrywa zawleczki i ciska. Celnie. Dalsze maszyny stają w ogniu, a ich załogi przed śmiertelnym dylematem – upiec się żywcem, czy zginąć od kuli?

Niemcy zatrzymują się. Pociski z działek kalibru 20mm oraz karabinów maszynowych zamontowanych na czołgach PzKpfw I i PzKpfw II sieką ziemię wokół polskiego stanowiska. Karaszewski pada na dno okopu i czołga się na jego koniec. Wychyla się i rzuca kolejne granaty. Z Mausera likwiduje kolejnego Niemca. Potem znowu pada na dno wykopu i czołga się w stronę karabinu maszynowego, który na szczęście nie ucierpiał od niemieckiego ostrzału. Jego serie skutecznie szachują Niemców, nieliczna piechota wspierająca czołgi chowa się za maszynami. W kierunku niemieckich czołgów lecą kolejne granaty. Maszyny stojące w promieniu dwudziestu metrów od polskiego stanowiska płoną.

Nec Hercules contra plures… Kolejne czołgi objeżdżają polskie stanowisko w bezpiecznej odległości, a piechota wchodzi do wsi Kosów. Kryjąc się za zabudowaniami okrążają Stefana Karaszewskiego od południa. Ten nie ma już nabojów do CKM-u – ze śmiercionośnej maszyny zwisa tylko bezużyteczna parciana taśma. Ma kilka nabojów do Mausera i kilka ostatnich granatów.

Strzela w kierunku zbliżających się Niemców i ciska pozostałe granaty. Oprócz ostatniego. Wyrywa z niego zawleczkę i zamiast rzucić go w kierunku Niemców przykłada go sobie do gardła. Niemcy przez długi czas bali się zbliżyć do polskiego stanowiska. Kiedy w końcu do niego podeszli nie mogli uwierzyć własnym oczom. Byli przekonani, że opór stawia im przynajmniej kilku żołnierzy. Tymczasem na dnie płytkiego okopu leżał tylko jeden człowiek.

Eksplozja granatu rozerwała plutonowemu Karaszewskiemu gardło i dolną część twarzy. W czerwcu 1939 roku zmarła jego córka Alicja. Podczas pogrzebu rozmawiając z bliskimi na temat możliwej wojny z Niemcami powiedział „Żywy się w ich ręce nie oddam!”. Trzy miesiące później udowodnił, że nie rzuca słów na wiatr.

Podczas dwugodzinnej walki plutonowy Stefan Karaszewski zdołał całkowicie zniszczyć sześć hitlerowskich maszyn i uszkodzić kilka kolejnych.

Osłaniany heroiczną walką Stefana Karaszewskiego 85 Pułk Strzelców Wileńskich zdołał wycofać się na wschód.

Mieszkańcy Moszczenicy pochowali bohaterskiego żołnierza w miejscu jego śmierci, na łące w pobliżu toru kolejowego. W październiku spadły ulewne deszcze i zalały łąkę razem z grobem. Wówczas odkopano ciało Stefana Karaszewskiego i gruntownie przeszukano zwłoki (podczas pierwszego pogrzebu w pośpiechu zapomniano o tym). W kieszeniach munduru znaleziono legitymację ze zdjęciem, książeczkę wojskową z wpisem o awansie na plutonowego (walczył w mundurze z dystynkcjami kaprala, nie zdążył sobie przypiąć dodatkowej belki na pagonach) oraz przekaz pieniężny z adresem jego matki w Tomaszowie Mazowieckim, co umożliwiło powiadomienie rodziny.

Pogrzeb bohaterskiego plutonowego w Moszczenicy stał się patriotyczną demonstracją i zgromadził około tysiąca osób.
Honory oddali mu nawet stacjonujący w miejscowości oficerowie niemieccy.
Potem rodzina ekshumowała ciało i pochowała na cmentarzu w Tomaszowie Mazowieckim, gdzie spoczywa do dzisiaj.

O samotnej walce polskiego żołnierza z niemieckimi czołgami pamiętają mieszkańcy Moszczenicy i okolic. W 1976 roku w miejscu, gdzie znajdowało się jego stanowisko stanął głaz, na którym miejscowy kamieniarz wykuł stosowny napis. Widnieje na nim także siedem trójkątów symbolizujących czołgi zniszczone przez Stefana Karaszewskiego oraz kółko – symbol motocykla zniszczonego ogniem polskiego CKM-u.

Liczba czołgów zniszczonych przez plutonowego jest trudna do ustalenia. W większości źródeł przyjmuje się, że zniszczył on całkowicie sześć maszyn, a kilka innych uszkodził w różnym stopniu.

glaz.jpg

Głaz upamiętniający samotną walkę plutonowego Stefana Karaszewskiego z niemieckimi czołgami.
Fot. Tomasz Defiński.

Głazem – pomnikiem opiekują się harcerze z 86 Piotrkowskiej Drużyny Harcerskiej „Knieja” im. Stefana Karaszewskiego, a jego imię nosiła także istniejąca do niedawna szkoła w Kosowie. We wrześniu 2010 roku prezydent Bronisław Komorowski odznaczył pośmiertnie plutonowego Stefana Karaszewskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Źródło:
Stefan Karaszewski, www.moszczenica.pl, Dostęp 21.09.2013.
Aleksandra Woźniak, Jeden przeciw czołgom. Samotny bohater września ’39, Wprost, 4.09.2013.
Stefan Karaszewski, http://pl.wikipedia.org, Dostęp 21.09.2013.


Zapraszam na: www.blogbiszopa.pl



Wróć
Góra Facebook
Drukuj

TWOIM ZDANIEM

Taka Warszawa w obiektywie J. Urbaniaka

a_to_polska_wlasnie.png
album-3.jpg

Album Jacka Frankowskiego

album_frankowskiego.png
mlynarski.jpg

A TO POLSKA WŁAŚNIE...(2)

obiektywem_lapinski_win2.jpga1275055.jpg

RADIO MAGIAN

czytajac1.jpg
radio_magian_330.jpg

Giżycki Fotoplastykon

fotoplastykon3_330.png
  16090_330.jpg

Flagi i

baner_manufakturaflag.pl_330.png

www.Giżycko-Lötzen.pl

gizycko_lotzen330.jpg

Efekt Φ

laterna_nowa.jpg
03kamera_100.jpgNowa wystawa w Muzeum Historii Fotografii  4 grudnia 2013 – 30 marca...

LICZY SIĘ KAŻDY DAR SERCA

marta_1_330_edyt.jpg
  Redakcja Albumu Polskiego zwraca się do wszystkich czytelników przyjaciół i ludzi dobrej woli z apelem o wsparcie dla Marty Smolińskiej wnuczki naszych przyjaciół.   Jeśli rozliczając swój PIT macie zamiar...

Pokochaj Lubuskie

lubuskie_330_m.jpg
Redakcja - Kontakt - Napisali o nas - Nasze bannery
Copyright © 2002-2017 Wydawnictwo Internetowe Album PolskiWydawnictwo Internetowe ONPowered by Powered by DV
Wszystkie prawa zastrzeżone.